หลงรักศิลปะการถ่ายรูป ถึงกับเอาตัวเข้าไปเสี่ยง - CLEO Thailand Online Magazine

หลงรักศิลปะการถ่ายรูป ถึงกับเอาตัวเข้าไปเสี่ยง

หลงรักศิลปะการถ่ายรูป ถึงกับเอาตัวเข้าไปเสี่ยง

ผู้หญิงไม่กี่คนที่จะกล้าทำแบบเธอ!! นิกส์ ณาณิกา อนุกูลพันธ์ เป็นศิลปินถ่ายภาพที่ชอบถ่ายรูปแนวสตรีทด็อกคิวเมนเทอรี่ กล้าเสี่ยงเข้าไปถ่ายรูปย่านที่มีโฮมเลส แก๊งค์เสตอร์ คนเสพยา!!! นิกส์ไปเรียนปริญญาโทด้านถ่ายรูปที่ซานฟรานซิสโกอยู่ 3 ปีแล้วก็ย้ายมาทำงานที่นิวยอร์ก แล้วก็หลงรักเมืองนี้เลย ตอนนี้ก็อยู่มาได้ 1 ปีแล้ว นิกส์ทำงานเป็นช่างภาพในนิตยสารถ่ายรูปแนวไฟน์อาร์ตในตำแหน่งโฟโต้เอดิเตอร์แล้วก็ช่างภาพงานอีเวนต์ ที่นี่ทำให้เธอรู้สึกว่า “การถ่ายภาพมันอยู่ใกล้วงการศิลปะมาก”

ติดตามผลงานของเธอได้ที่ www.yanikanukul.com/

 

 

หลงรักเสน่ห์ความอาร์ทที่นิวยอร์ก

นิกส์เรียนที่ซานฟราน 3 ปีแต่ไม่คิดทำงานที่นั้นเพราะรู้สึกว่ามันเป็นคอมฟอร์ทโซนของเธอ ตัดสินใจหางานที่นิวยอร์กแล้วก็ย้ายมาเลย อยากจะรู้ว่านิวยอร์กที่ใครๆ บอกว่าคือเมืองในฝันมันเป็นยังไง พอมาถึงก็รู้สึกว่านิวยอร์กเป็นเมืองที่คนใช้ชีวิตเร็วแล้วคนจะค่อนข้าง “ตัวใครตัวมัน” เธอหลงรักความหลากหลายทางด้านศิลปะของนิวยอร์ก เป็นศูนย์รวมงานอาร์ตทั้งแฟชั่น ศิลปะแบบคอมเมอร์เชียล งานไฟน์อาร์ด งานวาด งานรูปถ่าย มีแกเลอรี่มีเป็น 100 ที่แล้วทุกอาทิตย็ก็จะมีงานอีเวนต์เปิดตัวของแกเลอรี่ ไม่มีอาทิตย์ไหนที่ไม่มีงานโชว์

การใช้ชีวิตเป็นช่างภาพที่นิวยอร์กเปลี่ยนอินเนอร์ไปเลย

การได้มาอยู่นิวยอร์กทำให้เธอรู้สึกว่า “การถ่ายภาพมันอยู่ใกล้วงการศิลปะมาก” นิกส์บอกว่ากระบวนการคิดที่ฝรั่งซีเรียสจริงๆ คือภาพถ่ายต้องสื่ออะไรบางอย่าง รูปถ่ายก็เหมื่อนสื่อกลางแทนสิ่งที่ช่างภาพอยากจะพูด แล้วคนที่มาเสพงานก็อาจจะได้รับสารที่ช่างภาพสื่อหรืออาจจะตีความเป็นอย่างอื่นก็ได้ อยู่ที่นี่เธอได้รู้จักช่างภาพต่างๆ ที่ทำงานด้วยแรงบันดาลใจจริงๆ แล้วก็เปลี่ยนมุมมองเรื่องการถ่ายภาพของเธอไปเลย แต่งานสไตล์คอมเมอร์เชียลที่คนเสพง่ายๆ ก็ยังต้องทำอยู่นะ เพราะก็ยังต้องหาเงินมาเลี้ยงดูตัวเอง แต่ยังไงนิกส์ก็ยังไม่ทิ้งอุดมการณ์และแรงบันดาลใจในการสร้างงาน กว่าจะมาเป็นโปรเจ็คหนึ่งมันจะต้องมาจากการเห็น การคิด และก็แรงบันดาลใจ”

วัดกันตรงที่พอร์ทโฟลิโอและความเป็นโปรเฟชั่นนอล

ถ้าถามว่าโอกาสในการทำงานที่นิวยอร์กเยอะมั้ย นิกส์บอกว่ามันขึ้นอยู่กับทักษะว่าพร้อมแค่ไหนมากกว่า ถ้าพร้อมยังไงโอกาสก็มีอยู่แล้ว “มันวัดกันตรงที่พอร์ทโฟลิโอและความเป็นโปรเฟสชันนอล” การเป็นโปรเฟสชันนอลที่นี่ต้องมีนามบัตรและเว็บไซท์ นิกส์บอกว่าเวลาสมัครงานหรือเอางานไปขายอย่างแรกที่เขาจะขอดูเลยคือเว็บไซท์ ซึ่งในเว็บก็จะต้องมีประวัติ มีผลงาน เขาจะเข้าไปดูเนื้องาน ดูว่าทำโปรเจ็คอะไร มีงานโชว์ที่ไหนมาแล้วบ้าง  ถ้าเขาสนใจก็จะอีเมลล์กลับมา

ขยันตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วจะไม่ลำบาก

ตอนแรกที่นิคเริ่มโชว์งาน มันก็ยากเหมือนกัน เพราะเป็นเด็กจบใหม่ ยังไม่ค่อยมีผลงาน แต่ตลอดเวลา 3 ปีที่เรียนถ่ายภาพเธอไม่เคยหยุดเลย “ถ่ายงานทุกวันมีเวลาแฮงเอ้ากับเพื่อนก็น้อย” แต่ก็ไม่เหนื่อยเปล่า เธอลองเอางานที่ถ่ายทั้งหมด 3 ปีมารวมกัน แล้วก็ลองส่งไปทุกที่ “ตอนแรกก็ดูถูกตัวเอง ไม่คิดว่าเราจะได้ แต่พอส่งไปก็ได้การตอบรับมาเรื่อยๆ” นิกส์เริ่มกล้าส่งรูปของตัวเองออกไปแข่งที่ยุโรป แล้วก็ได้รางวัลชนะเลิศที่อิตาลีมา แถมยังได้รางวัลจากประเทศอื่นๆ อีกด้วย สะสมมาจนตอนนี้พอร์ทโฟลิโอก็โอเคในระดับหนึ่ง ทำให้ทำงานได้ง่ายขึ้น

สนามรบนักถ่าย

วงการช่างภาพที่นี่แข่งขันกันสูงมากโดยเฉพาะด้านแฟชั่น นิกส์มีเพื่อนที่เป็นช่างภาพแฟชั่น เขาบอกว่าบางทีแค่ไปเป็นอาสาสมัครเขาก็ยังต้องดูพอร์ทฟอลิโอเพราะคนสมัครเยอะมาก เป็นช่างภาพที่นี่ต้องพร้อมใช้งานเลย ทักษะต้องแน่น ต้องมีสกิลล์จัดแสง รีทัช ใช้งานโปรแกรมต่างๆ ได้ แล้วก็ต้องรู้ในระดับแอดว๊านซ์ด้วย ทำงานที่นี่ต้องขยันถึก และต้องมีความครีเอทจริงๆ สมมุติถ่ายงานสตรีท ถ้าไม่เป็นรูปที่จับอารมณ์หรือจังหวะเวลาพิเศษๆ ก็ต้องมีการพรีเซ็นต์งานที่แตกต่าง การใช้เทคนิคในการโพรเซสรูปถ่ายให้ดูน่าสนใจ “จุดนี้เป็นจุดที่ยาก เรามีงานอยู่แล้ว แต่เราจะไปพรีเซนต์ยังไงให้เจ้าของแกเลอรี่สนใจงานของเรา แบบที่ไม่ซ้ำกับคนอื่น”

ความฝันคือเดินทางไปรอบโลกและเก็บภาพที่มี่ค่าต่อคนรุ่นหลัง

นิกส์อยากเดินทางไปทั่วโลกถ่ายภาพวิธีชีวิตแต่ละที่ ทำเป็นด็อกคิวเมนเทอรี่ นิกส์บอกว่าเสน่ห์ของการถ่ายสตรีทด็อกคิวเมนเทอรี่แบบนี้คือมันจะมีคุณค่าเมื่อเวลาผ่านไป เธออยากใช้แรงบันดาลใจของตัวเองเก็บภาพสิ่งต่างๆ ในช่วงเวลาที่เธอยังมีชีวิตอยู่ “อีก 50-100 ปีข้างหน้า รถมันอาจจะไม่มีล้อแล้วก็ได้ มันอาจจะบินได้ ซึ่งวิถีชีวิตของคนมันก็น่าจะเปลี่ยนไป ก็อยากจะถ่ายเก็บเอาไว้ให้คนรุ่นหลังดู…. ใช้สกิลล์ของเราให้เป็นประโยชน์ บันทึกเหตุการณ์ผ่านมุมมองของเรา”

ชอบมาก เสี่ยงตายถ่ายรูปชาวสตรีท

แน่นอนว่าถ้าอยากถ่ายรูปแนวสตรีทด็อกคิวเมนเทอรี่ก็ต้องเขาไปสัมผัสวิถีชีวิตชาวสตรีทจริงๆ ซึ่งที่นิวยอร์กมันก็ไม่ได้ปลอดภัยไปซะทุกที่ โดยเฉพาะย่านบรู๊คลิน โฮมเลส แก๊งเสตอร์ คนติดยาจะเยอะมาก เธอจะชอบถ่ายรูปคนกลุ่มนี้  ถ่ายมาตั้งแต่อยู่ซานฟรานแล้ว นิกส์บอกว่าชาวโฮมเลสที่นี่จะไม่เหมือนที่ไทยเลย เขาจะมีวรรณะที่แตกต่างกัน “คือถ้าฐานะน้อยหน่อยจะมีแค่ผ้าห่ม ถ้ามีฐานะเยอะหน่อยก็จะสร้างเป็นบ้าน เป็นคฤหาสน์ เราก็มองว่ามันเป็นศิลปะไป” เวลานิกส์เข้าไปถ่ายรูปพวกเขาก็จะแต่งตัวให้ทะมัดทะแมงและมิดชิดมากที่สุด และจะไม่ห้อยกล้องให้เห็นอย่างชัดเจน เพราะที่อเมริกาผู้หญิงเอเชียจะเป็นเป้าหมายแรกๆ ที่เขาจะกระชากของ นิกส์เคยเกือบตกอยู่ในอันตราย ตอนนั้นแอบไปถ่ายรูปอยู่หลังกองขยะ แอบบถ่ายแก๊งค์เสอตร์ แล้วเขาก็หันมาเห็นพอดี ตอนนั้นก็ต้องวิ่งกันสุดพลัง

 

 

 

HOROSCOPE